Παππούδες και Εγγόνια: ποιητική κριτική μιας διαγενεακής μαθησιακής εμπειρίας

Το σχέδιο διερεύνησε τη διαγενεακή μάθηση και το πώς μπορεί να προωθήσει την ανταλλαγή προσεγγίσεων μεταξύ μεγαλύτερων και νεότερων φοιτητών, εμπλουτίζοντας τις ανάγκες της κάθε ομάδας. Με τη συμμετοχή φοιτητών επαγγελματικής κατάρτισης και σχολείων δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στο ρόλο εθελοντών «ψηφιακών βοηθών», το σχέδιο έχει στόχο να διδάξει στους ηλικιωμένους ανίχνευση στο Διαδίκτυο και χρήση του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, ενισχύοντας έτσι τον ενεργό τους ρόλο ψηφιακού πολίτη.

Οι μαθητευόμενοι άνω των 55 ετών, αντιμετωπίζουν σήμερα ένα εντελώς νέο σκηνικό, όπου οι περισσότερες από τις πνευματικές τους αναφορές έχουν μετατραπεί, ανασυντεθεί ή εξαφανιστεί. Ταυτόχρονα, οι νέες γενιές έρχονται σε επαφή με μια άστατη κοινωνία, στην οποία φαίνεται ότι είναι πολύ δύσκολο να καθιερωθεί η αίσθηση του ανήκειν σε κάποιο συγκεκριμένο πλαίσιο, γεγονός που επηρεάζει άμεσα την ιστορική μνήμη και τη δημιουργία ταυτότητας.

Το άρθρο που ακολουθεί παρουσιάζει μια σειρά συλλογισμών πάνω στις προκαταρκτικές εκβάσεις του σχεδίου, τονίζοντας τη συμβολή του στη βελτίωση της διαγενεακής μαθησιακής διαδικασίας, κυρίως όσον αφορά την πολιτική διάσταση, τους ρόλους και τη μεθοδολογία. Τέλος, η δημοσίευση παρουσιάζει μερικές προτάσεις, βασιζόμενες σε προηγούμενα αποτελέσματα, όχι μόνο για τη βελτίωση της μαθησιακής διαδικασίας αλλά κυρίως με την ιδέα να παράσχει μια διαγενεακή μεταφορά του μαθησιακού μοντέλου.