Κατά τη διάρκεια της ανάλυσης, εισάγονται τέσσερα διαφορετικά οργανωτικά μοντέλα (βιομηχανική κοινωνία, μετά-βιομηχανική κοινωνία, επιχείρηση 1.0 και επιχείρηση 2.0), και προτείνεται η αντίστοιχη εξέλιξη διδακτικών αρχιτεκτονικών (κατάρτιση βασιζόμενη στον ιστό, eLearning 1.0, εκπαίδευση on-line, eLearning 2.0).

Μέσα σε μία κοινωνία της γνώσης όπου ο χρόνος από τη σύλληψη έως τη διάθεση ενός προϊόντος (time to market) είναι πολύ σύντομος και οι τομείς ικανοτήτων ευρύνονται και εξελίσσονται με ταχύτητα, οι επιχειρήσεις αναγκάζονται να μετακινούνται προς το μοντέλο αποκαλούμενο επιχείρηση 2.0, που χαρακτηρίζεται από την έντονη χρήση ιστολογίων, κοινωνικού bookmarking και πηγών RSS. Αυτές οι επιχειρήσεις έχουν μια επίπεδη δομή και βασίζονται στην αρχή της αυτονομίας. Αυτό το άρθρο υποστηρίζει ότι μέσα σε αυτό το πλαίσιο, μπορούν να χρησιμοποιηθούν τα συστήματα επαγγελματικής κατάρτισης που βασίζονται στις ίδιες αρχές – κυρίως στην αυτονομία, το άτυπο στυλ και σε μια ανοιχτή προσέγγιση. Σε ένα πιο παραδοσιακό πλαίσιο, η θεσμοθετημένη eLearning βασιζόμενη σε πλατφόρμες ΣΔΜ θα συνεχίσει να είναι μια αποτελεσματική λύση, έως ότου οι χρήστες εξοικειωθούν με τις λειτουργικότητες που προσφέρουν οι τεχνολογίες 2.0 και γίνουν έτσι οι ίδιοι φορείς των αλλαγών.

Το κείμενο χωρίζεται σε τρία μέρη. Το πρώτο κεφάλαιο αναλύει τέσσερις διαφορετικές διδακτικές αρχιτεκτονικές, υπογραμμίζοντας τις διαφορές μεταξύ eLearning 1.0 και eLearning 2.0. Το δεύτερο κεφάλαιο περιγράφει οργανωτικά μοντέλα και εισάγει τη σχέση τους με τις διδακτικές αρχιτεκτονικές. Το τρίτο κεφάλαιο παρουσιάζει τη διαδικασία αμοιβαίας προσαρμογής μεταξύ διδακτικών αρχιτεκτονικών και οργανωτικών μοντέλων.