Na wstępie porównujemy i rozważamy dwie aktualne opinie ekspertów europejskich na temat roli kształcenia w wyłaniających się społeczeństwach innowacyjnych. Następnie, aby nabrać rozpędu, kierujemy nasze spojrzenie wstecz, na kilka klasycznych już, współczesnych teorii nauczania opartego na pracy, argumentując dalszy rozwój. Opieramy naszą dyskusję na współczesnych debatach, jak również na naszym doświadczeniu w pokonywaniu wyzwań związanych z opracowywaniem skomplikowanych interfejsów i wspólnych środowisk kształcenia łączących szkoły z miejscami pracy.

Globalizacja usytuowała inteligencję systemową na czołowym miejscu wśród czynników powodzenia. W życiu zawodowym nastąpi ważna zmiana w kierunku podniesienia znaczenia nowego, wizjonerskiego tworzenia wiedzy. Dążymy do tego, aby objąć całe kontinuum od ogólnego zarysu i tendencji do specyficznej koncepcji szkoleniowej pilotowanej przez program uniwersytecki. Naszą główną troską jest fakt, że decydujące znaczenie kształcenia jako narzędzia zdolnego wydobyć współczesne społeczeństwa z obecnego kryzysu zostało dostrzeżone, ale nie w pełni uznane przez decydentów i polityków, których postawy są zdominowane przez dawne polityki i przekonania. Sugerujemy, iż niezbędne jest pozbycie się tradycyjnego sposobu myślenia, aby wyposażyć wyłaniające się gospodarki oparte na wiedzy w zdobycze innowacji systemowej.