Terwijl we het erover eens zijn dat de vorm en interne organisatie van de leerscenario's door de technologieën worden veranderd, trekken wij het feit in twijfel dat een nieuw leerconcept is ontstaan. In dit artikel proberen we dan ook te onderzoeken of de nieuwe sociale uitdagingen de vraag naar een nieuwe vorm van leren genereren en of de bestaande theorieën nog steeds van toepassing zijn op de hedendaagse leerrealiteit. Om hierop een antwoord te kunnen geven, vatten we de sociale veranderingen samen, analyseren we het concept van e learning 2.0 en beschrijven we het gezichtspunt van bestaande theorieën over de realiteit van het leren. Er is extra aandacht besteed aan het analyseren van de aard van nieuwe scenario's, zoals een speciaal type netwerkleren (ConnectLearning) gebaseerd op connectivisme en constructivisme en gesitueerde leerbenaderingen.

Ons conclusie is dat de leerscenario's moeten veranderen omdat de noodzakelijke theoretische onderbouwing al gedurende decennia lang onderwerp van discussie is geweest. Netwerkleren is geen nieuw paradigma noch een wezenlijk vernieuwend leermodel. Het geeft veeleer een beschrijving van hoe een geconsolideerd concept (gebaseerd op innovatieve ideeën en elementen van bestaande leermodellen) kan helpen te voorzien in de behoefte aan “nieuwe” leerscenario's die zelfgeorganiseerd, gericht op de lerenden, situationeel, emotioneel, sociaal en communicatief zijn.