Zgadzamy się, że scenariusze nauczania zmieniają poprzez technologię swoją formę oraz organizację wewnętrzną, natomiast mamy wątpliwości co do tego, czy rzeczywiście wyłania się nowa koncepcja kształcenia. Niniejszy artykuł jest zatem próbą odpowiedzi na pytanie, czy niewątpliwie nowe wyzwania społeczne stymulują zapotrzebowanie na nowe formy kształcenia oraz czy istniejące obecnie teorie mogą być nadal stosowane do dzisiejszych realiów kształcenia. W związku z tym, dokonujemy przeglądu zmian społecznych, analizujemy koncepcję e learningu 2.0 i próbujemy nakreślić, w jaki sposób istniejące modele teoretyczne odtwarzają rzeczywistość kształcenia. Szczególny nacisk kładziemy na analizę cech nowych scenariuszy, takich jak specjalny typ nauki w sieci (ConnectLearning), opartej na konektywiźmie i konstruktywizmie oraz metodach kształcenia sytuowanego.

Dochodzimy do wniosku, że musi nastąpić zmiana w scenariuszach kształcenia, ponieważ niezbędne podstawy teoretyczne pozostawały miejscu i były poddawane dyskusji przez ostatnie dwie dekady. Nauka w sieci nie jest czymś na kształt nowego paradygmatu lub zupełnie nowym modelem kształcenia, jest raczej odzwierciedleniem tego, w jaki sposób skonsolidowana koncepcja (oparta na innowacyjnych pomysłach i częściach składowych istniejących teorii kształcenia) może pomóc w zaspokojeniu zapotrzebowania na „nowe” scenariusze kształcenia, które są samoorganizujące się, ukierunkowane na ucznia, usytuowane, emocjonalne, społeczne i komunikacyjne.