Ενώ συμφωνούμε ότι η μορφή και η εσωτερική οργάνωση των σεναρίων μάθησης αλλάζει μέσω των τεχνολογιών, αμφισβητούμε την ανάδυση μιας νέας έννοιας μάθησης. Το παρόν άρθρο αποτελεί ως εκ τούτου μια προσπάθεια να αναλυθεί το εάν οι αναμφίβολα νέες κοινωνικές προκλήσεις τονώνουν τη ζήτηση για μια νέα μορφή μάθησης και το αν οι υπάρχουσες θεωρίες μπορούν να εφαρμόζονται ακόμα στη σημερινή μαθησιακή πραγματικότητα. Κάνουμε, επομένως, μια γενική επισκόπηση των κοινωνικών αλλαγών, αναλύουμε την έννοια της e learning 2.0 και σκιαγραφούμε τον τρόπο με τον οποίο οι υπάρχουσες θεωρητικές προσεγγίσεις συλλαμβάνουν την πραγματικότητα της μάθησης. Ιδιαίτερη έμφαση έχει δοθεί στην ανάλυση της φύσης νέων σεναρίων, όπως είναι μια ειδική μορφή δικτυωμένης μάθησης (ConnectLearning), που βασίζεται στον Κονεκτιβισμό, τον Κονστρουκτιβισμό και τις προσεγγίσεις εγκαθιδρυμένης μάθησης.

Καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι θα πρέπει να επέλθει αλλαγή στα σενάρια μάθησης, δεδομένου ότι έχουν ήδη τεθεί οι απαιτούμενες θεωρητικές βάσεις και είναι υπό συζήτηση τα τελευταία είκοσι χρόνια. Η δικτυωμένη μάθηση δεν αφορά σε ένα νέο υπόδειγμα ή σε ένα εκ θεμελίων νέο μοντέλο μάθησης. Ως επί το πλείστον περιγράφει τον τρόπο με τον οποίο μια παγιωμένη έννοια (βασισμένη σε καινοτόμους ιδέες και σε δομές πάνω στις οποίες στηρίζονται οι υπάρχουσες θεωρίες μάθησης) μπορεί να βοηθήσει στην κάλυψη της ζήτησης για «νέα» σενάρια μάθησης που στρέφονται προς τον χρήση και είναι αυτοοργανούμενα, καταστασιακά, συγκινησιακά, κοινωνικά και επικοινωνιακά.