W sierpniu 2012 r., w cztery miesiące od uruchomienia swej działalności, Coursera – jeden z dostawców masowych otwartych kursów on-line (ang. Massive Open Online Course, MOOC) szybko umacniający swą pozycję w sieci, zarejestrowała milion użytkowników z prawie 200 krajów. Jest to jedna z wielu zaskakujących danych, którą można przytoczyć w związku z szybkim wzrostem popularności kursów MOOC, potwierdzających światowe zainteresowanie dostępem do uniwersyteckich kursów on-line.

Duża liczba osób zapisujących się na kursy MOOC oraz zainteresowanie uniwersytetów propagowaniem treści on-line, sprawiły, że model ten znalazł się w centrum zainteresowania. Angielski termin MOOC pochodzi z roku 2008, kiedy pojawiło się jako nazwa eksperymentu pedagogicznego mającego na celu stworzenie bardziej demokratycznego i połączonego w sieci środowiska kształcenia. Od roku 2011 uniwersytety określają tym terminem ofertę kursów przeznaczonych dla rzeszy studentów z całego świata. Obecnie kursy MOOC obejmują szeroki wachlarz modeli pedagogicznych. George Siemens rozróżnia pomiędzy „cMOOC”, które śledzą pierwotny model „konektywistyczny” oraz kursami bardziej zinstytucjonalizowanymi i strukturalnie zorganizowanymi, które nazywa „xMOOC”. Pomimo tych różnic, kursy MOOC jako takie stawiają przed społecznością edukacyjną pewne wyzwania. Wielu z nas uważa, że MOOC to w końcu ta zmiana w edukacji oparta na technologii, na którą czekaliśmy przez prawie dwie dekady.